Bugün, İngilizce’nin günlük hayatımızdaki yerini bir kez daha fark ettim. Sabah kalkar kalkmaz telefonuma baktığımda, bildirimlerimin çoğu İngilizceydi: bir e-posta başlığı “Your order has been shipped”, Spotify’da çalan şarkıların çoğu yabancı, hatta kahvemi alırken tercih ettiğm mobil uygulamanın arayüzü bile varsayılan olarak İngilizce. Türkiye’de yaşayıp Türkçe konuştuğumuz bu coğrafyada, ana dilimiz sanki ikinci plana düşmüş gibi hissediyor insan. Ama asıl ilginç olan, bu duruma o kadar alışmışız ki artık “çeviri” butonuna bile basmadan anlam çıkarıyoruz. Dil, sadece iletişim değil, aynı zamanda bir “düşünme biçimi”. İngilizce bilmek, dünyaya açılan bir kapı; fakat kapıyı aralarken kendi penceremizi kapatmamaya dikkat etmeliyiz. Bugün bu blogda, hem İngilizce öğrenirken yaşadığımız “Türkçe karmaşası”na hem de global dünyada yerel kalmak arasındaki ince çizgiye değineceğim. Keyifli okumalar!